Wegens groot succes gestopt…..

Heb een nieuwe log wil je daar het adres van email me even….

( daansplekje@hotmail.com )

Liefs Daan

Aantal jaar geleden had ik een goeie vriend… Hij was een date van een vriendin van mij, maar het klikte beter tussen hem en mij, dan tussen hun… Het werd een vriendschap door dik en dun… Hij had net een relatie achter de rug van 10 jaar en was daar flink bedrogen..Daarbij zat hij aardig met zichzelf in de knoop en had geen zin in een relatie.. Ik was al tijdje vrijgezel en dat beviel me prima..

Onze vriendschap werd steeds hechter en we zagen elkaar zoveel we konden… Er is geen dag geweest dat we niet vreselijke lol samen hadden… We vulden elkaar goed aan, en dat maakte onze vriendschap perfect… We gingen veel stappen en ook gewoon een dagje strand deden we samen… Uren zaten we aan de telefoon en wel meerdere malen per dag…We sliepen samen in 1 bed onder 1 deken… ( nog nooit iets gebeurd.. Zelfs geen kus )…

Ik leerde een jongen kennen, en we kregen een relatie… Van het begin afaan vertelde dat ik een goeie vriend had en dat ik daar veel mee deed.. Take it or leave it… In het begin werd het geaccepteerd, maar later leverde het toch de nodige problemen op.. Heb me daar niet heel veel van aangetrokken, het was immers zijn probleem dat hij moeite had met onze vrienschap.. Toch ging mijn beste vriend met ons mee naar Frankrijk… We gingen een goeie week naar mijn vader..

Met z’n alle in de auto.. Het werd een super gezellige te gekke vakantie… Wat hebben we gelachen en wat een gekke boel… Toch had mijn ex steeds meer problemen met onze vriendschap, tegen over Dave bleef ik eerlijk en vertelde hem dat… Uit eindelijk straande mijn relatie en hij was daar om me op te vangen zover dat nodig was…

Toen ontmoette hij een meisje.. Sanne.. Ze was nog heel erg jong en ze scheelde zeker 14 jaar.. Maar hij was helemaal in love… Hij vertelde over mij en onze vrienschap.. Zij heeft niet onder stoelen of banken geschoven, dat ze daar niks mee kon.Ze was vreselijk jaloers en onzeker.. Ze wilde niks van me weten… En Dave moest dat ook maar eens doen… Ze kon ook niet begrijpen, dat we nog nooit iets gebeurd was tussen ons… Het contact werd steeds minder… Het duurde maanden voordat ik hem weer eens zag… En als zij dan belde vertelde hij niet dat hij bij mij was…

En als ik hem belde terwijl zij erbij was, nam hij of niet op, of het was een gesprekje van 1 min.. Het deed me zeer… Ik verloor mijn maatje… We hadden afgesproken, dat wat voor relatie we ook zouden krijgen we elkaar niet zouden laten vallen… Ik heb daar woord aan gehouden, alleen hij heeft me laten vallen… Ik hoorde steeds minder en minder van hem… Heb het op een gegeven moment zo gelaten, wilde hem niet in de weg staan in zijn geluk… Hoe moeilijk het ook was…

2 jaar geleden liep ik in Almere en wat ik wist was dat hij aan de andere kant van Nederland woonde… Maar ik kwam hem daar tegen.. Hij liep achter een kinderwagen.. Maar het ging zo snel dat voordat ik iets kon zeggen, hij al weer weg was… Toen melde ik me aan op Hyves… En dacht ik ga eens kijken of ik hem kan vinden… En ja hoor gevonden !!! Wat was ik blij… Had hem ondertussen al jaartje of 5 niet gesproken.. En zag dat hij ondertussen vader was van 2 dochtertjes en dat hij plannen had om met haar te gaan trouwen… Nou super toch !! Dus ik schreef hem een berichtje, met hoe het ging en hoe het met mij ging… Heb er niks op gehoord… En hij heeft zelfs zijn Hyves weggedaan.. Nergens is hij meer te vinden op Hyves…

Ergens moest ik wel lachen… Hij is zo bang voor gedonder met zijn vriendin…En dat terwijl ze me nooit gezien heeft… Dat wilde ze niet… Ze was 16 toen ze een relatie kregen.. Op die leeftijd ben je al zo lekker bevooroordeeld… Maar goed hij heeft dus wel onze vrienschap aan de kant gezet voor zijn geluk.. Helemaal goed.. Dat moet je ook doen… Alleen vind het zo ontzettend jammer dat hij niet wat meer ballen getoond heeft… Je kan namelijk ook gelukkig zijn, en vrienden tegelijk hebben………….

Op dag 39 zitten we alweer… Voordat mijn vader overleed, had ik al 1 cyclus die helemaal uitliep.. Nu zijn we alweer bij cyclus 3 die ook weer helemaal uitloopt.. Ik heb al een test gedaan, en deze was uiteraard negatief… Van zelf sprekend was dit weer een grote teleurstelling… Ik denk dat het niks te maken heeft met de situatie waarin ik nu zit…Het was immers daarvoor ookal zo.. Daarbij ben ik er niet extreem veel mee bezig… Maar balen is het wel… Wat was ik blij dat hij weer netjes op tijd liep.. 10 maanden lang liep bij goed… Dacht echt dat hij weer op orde was… Maar niet zo dus…

Als ik nu weer ongesteld ga worden, gaan we weer beginnen met het slikken van de clomid. Ik heb hier nog voor 3 maanden in huis liggen.. Dus ga me daar weer aan wagen… Lief vind het goed, is alleen bang dat ik weer verander in een monster ( ikke??? * kijkt heel onschuldig* ) Mocht ook dit niet werken, dan zitten we aan het begin van 2008 en wordt het tijd om misschien weer een stap in de mmm te gaan zetten… Dan hebben we het een jaar op eigen kracht geprobeerd, maar dan hebben we misschien toch een handje extra nodig… We zullen zien… Ik hoop natuurlijk dat het niet hoeft, en dat de clomid ons nu wel verrast… We zullen zien…

Gisteren naar het ziekenhuis geweest voor mijn jaarlijkse controle… ( borst ) Alles was goed, maar hij vertelde me wel dat hij me nog zeker 6 jaar in de gaten wil houden, omdat er toch een redelijke kans bestaat dat het terug komt.. Nou laten we hopen dat ik mijn porsie nu wel gehad heb, en dat het niet meer terug komt.. Moet er niet aan denken..

Verder weinig tot geen nieuws meer.. Was vandaag en gisteren vrij. Dit omdat ik allerlei dingen moest regelen.. Maar helaas is ook nu nog het einde niet in zicht… Wat komt er een hoop bij kijken zeg.. Poeh Poeh.. En zeker in onze situatie.. We hebben met 3 landen te maken.. Met Frankrijk, Duitsland en Nederland..Hoe of wat precies vertel ik een andere keer.. Wil graag nog even bij iedereen langs, en dan moet ik straks naar een verjaardag ( ceryl lieverdje van harte gefeliciteerd met je verjaardag )

Liefs Daan

Achter die grote donkere wolken schijnt er toch ook een heel prachtig zonnetje… Iets wat ons en mij zeker helpt om door deze donkere dagen/weken/ maanden heen te komen… Het zit in een prachtig komend buikje en ligt heel goed op schema.. Is nu vandaag precies 19 weken oud en moet nog zo 21 weken lekker blijven zitten…

Vorige week is mijn zusje naar het ziekenhuis geweest voor een echo.. En heeft daar deze prachtige echo’s ofwel eerste fotootjes gekregen van haar kindje, mijn nichtje of neefje ( ik denk zelf een nichtje ) Ik ga weer tante worden en dat voelt verdomd goed…

De eerste 4 maanden is ze heel ziek geweest en was ze levenloos… Lag het liefste de hele dag in bed en dat ook nog eens in combinatie met het verlies van onze papa maakte het voor haar niet makkelijkere om het leven weer op te pakken.. Maar het kleine frummeltje in haar buik heeft plaats gemaakt voor geluk…En ze voelt zich heerlijk… Een lief klein buikje begint te ontstaan, zodat het allemaal nog tastbaarder voor haar wordt…

Met ongeveer 12 weken hadden we ( voordat ze naar de VK was geweest ) voor het eerst het hartje gehoord… Wat een opluchting was dat… Het was super spannend, omdat het toch een hele nare tijd was en bang waren dat misschien ook het kindje het niet goed zou doen..(Je weet immers niet hoe een kindje reageerd op zoveel stress en verdriet..) Maar niks was en is minder waar en na ongeveer een half uur gezocht te hebben, ( en liters zweetdruppels verloren te hebben )hoorde we daar een hartslag waar we beide helemaal verliefd op werden… Het was zo krachtig… Het was zo mooi…

En dan afgelopen week de eerste echo.. Gelijk de 20 weken echo en alles zag er goed uit.. Kindje doet het goed, en alles zit er op en er aan… Het loopt perfect op schema… Een hele opluchtig.. Dit kindje is meer dan welkom en kan dan ook niet wachten totdat ik het eindelijk kan zien en mag vasthouden… Een hele spannende tijd.. Op 5 maart 2008 is ze uitgerekend… Op de dag van mijn opa’s verjaardag…..

Onder je hart voltrekt zich een wonder
Geniet er van het is zo bijzonder

Liefs Daan (trotse tante)

Vandaag de eerste dag van een "nieuw" leven… Een leven zonder mijn lieve papa… Een leven waarin ik nog mijn weg moet zien te vinden… Het klinkt dramatisch en zo is het niet bedoeld, maar het is gewoon allemaal nog zo vers… De weet dat ik nu verder moet leven, zonder dat hij achter me staat is moeilijk… Ik voelde me altijd zo sterk, met de weet dat mijn vader daar was om me te helpen, de klappen op te vangen, me de raad geven die ik nodig had, me te beschermen… Nu heb ik echt het gevoel dat ik er "alleen" voor sta… En dat is best eng…

Natuurlijk kan je zeggen dat mijn vader alleen lichamelijk niet meer aanwezig is… En dat hij altijd bij me is..Maar hij zal nooit meer tegen me spreken… Het is heel mooi om jezelf voor te houden dat er meer is na de dood.. Maar nooit zal iemand dat kunnen bewijzen.. Je zou het moeten voelen.. Maar wie zegt je dat het niet je eigen gevoel is… Het is en blijft een feit dat ik mijn vader nooit meer zal zien, nooit meer zal horen praten, en nooit meer zal horen lachen… En ik zal nooit meer tegen hem kunnen zeggen dat ik heel veel van hem hou….

Toen papa net was gecremeerd zijn we zaterdags lekker een nachtje naar een hotel gegaan… We hadden een prachtige kamer met midden in een bubbelbad… Een stoomcabine en een 3 koppige douche… Ik had toen heel erg veel behoefte aan een bad en aan rust… Het was zalig en kwam een beetje tot rust van die hecktische dagen… Nu zijn we afgelopen zaterdag daar weer geweest… Om als ware het af te sluiten, en even helemaal tot rust te komen… Nu zijn we er nog lang niet, maar omdat ik vandaag weer ben begonnen met werken hebben we het zo "afgesloten"… Heerlijk in een bubbelbad gelegen en lekker lui in dat inmens grote bed gelegen.. Lekker niks.. Alles mag en niks moet.. Zalig…

Gisteren lekker in huis gerommeld en de laatste dingentjes opgeruimd… En vanmorgen ging het wekkertje weer om kwart voor 5… En nu zitten we na 10 weken ( – een paar dagen ) weer achter de receptie… Het is dubbel.. Aan de ene kant is het fijn om weer terug te zijn.. Aan de andere kant vraag ik me af wat ik hier doe… Maar ik moet door zetten en dat doe ik ook… 1 ding is zeker ze hebben me hier ontzettend gemist !

Liefs Daan

Hoe is het nu… Is denk ik op het moment wel 1 van de meeste gestelde vragen… Alleen zo moeilijk te omschrijven, wat er in me omgaat… Het ene moment besef ik me dat ik mijn vader NOOIT meer zal zien… Het andere moment klinkt NOOIT meer ook weer zo vreemd… Het houdt me op de been, dat ik weet dat hij alleen lichamelijk niet meer aanwezig zal zijn… Maar dat hij verder geestelijk zeker nog wel bij me is…

Ik zal alleen nooit meer zijn sterke grote armen om me heen voelen… Nooit meer een kus op mijn voorhoofd van hem krijgen… En nooit meer zal ik zo kunnen lachen met iemand als ik dat kon met mijn vader… Wat een kanjer van een man is hij… Wat ben ik trots op het feit dat hij mijn vader is… Alleen moet het woordje is nog was worden…Want hoewel hij nog dichtbij me staat, zal hij er niet meer lijfelijk bij zijn… En dat is nog maar heel moeilijk te begrijpen… Is nog niet tastbaar…

Je leven gaat door, iedereen gaat door, maar het is wel heel moeilijk.. Morgen zou ik weer beginnen met werken, maar heb het nog uitgesteld met 1 week… Maandag gaan we beginnen… Ik krijg het nog niet voor elkaar.. Ben er nog niet klaar voor.. En misschien durf ik het wel niet.. Want het beginnen met werken, betekend ook weer dat ik verder moet gaan met mijn leven, terwijl ik dat nog helemaal niet wil… Hoewel ik me wel besef dat ook ik mijn leven weer moet gaan oppakken en dat ik door moet.. Alleen het is zo moeilijk, om te weten dat mijn leven verder zal gaan zonder mijn vader….

Ik wil ook hierbij Anouk en Milan nog even bedanken voor hun lieve kaart, dit ik vandaag ontving.. Het was een leuke binnenkomst.. Heel erg fijn dat er zo met mij wordt meegeleefd en super lief, dat mensen dat doen terwijl ze je alleen maar lekker van het internet… Lieve Nouk super bedankt het heeft me zeker goed gedaan….

Zo alweer een week voorbij… De weken vlogen al voorbij, maar nu helemaal.. Niet te geloven zo snel alles gaat.. Volgende week dinsdag ga ik weer beginnen met werken… Maandag moet ik naar de tandarts dus heb ik voor dinsdag gekozen… Heb 2 gaatjes die gevuld moeten worden… Brrr niet echt zin in, maar helaas.. Hoort erbij…

Verder voel ik me redelijk… Het idee dat papa er nog is aldan niet lichamelijk maakt me sterk.. En ik voel me er goed bij.. Ik geloof sowieso in het door leven na de dood al is het dan alleen je ziel die verder gaat.. Geloof ook dat je in een "wereld" terecht komt, waar alles met liefde gebeurd… Geen pijn bestaat en waar iedereen liefdevol met elkaar omgaat.. Ook is er geen haat en helpt iedereen elkaar… En dat voelt goed…

Mijn logje ook weer in een nieuw jasje gestoken even weer iets anders.. Hij is nog niet helemaal naar me zin, maar je moet wat !

Wens iedereen een plezierige week toe !

Liefs Daan

Vandaag was het zover… Om 16.00 uur zou ik papa op gaan halen.. Tijd voor zijn laatste rustplekje… Ik vond het wel beetje eng.. En vond het erg vervelend dat ik alleen moest… Maar goed wat moet moet…

Mijn achternicht was op de koffie… Na lekker wat gekletst te hebben, was het bijna tijd om papa op te gaan halen.. Ik vertelde dat ik hem alleen moest ophalen, en dat ik het niet echt fijn vond… Ik en papa samen en alleen in de auto.. Ik achter het stuur.. Hij in een pot… Brrr Geen fijne gedachten…

Mijn nicht bood gelijk aan met me mee te gaan… Pfff een pak van mijn hart.. Heel fijn dat ze met me mee wilde… Er moesten nog een aantal dingen geregeld worden en toen kreeg ik papa in een Boni tas mee… Ze wilde hem aan mij geven, maar ik kon het niet.. Ik kon hem niet aan pakken… Mijn nicht was zo lief hem aan te pakken en vast in de auto neer te zetten…

Met de pot tussen mijn benen reden we richting huis.. Een rare gedachten.. Mijn vader… De man die me altijd beschermd heeft… De man die me "opgevoed" heeft.. De man die mijn beste vriend is.. De man waar ik zo veel op lijk… De man waar ik zo trots op ben…De man waar ik zo vreselijk veel van hou.. De man die ik zo verschikkelijk mis in een pot tussen mijn benen….

Thuis aangekomen haalde mijn nicht de tas uit de auto en zetten hem voor me neer op tafel…Nu kwam er een stukje dat ik echt zelfs moest doen… (Mijn vriendin had de pot waar papa nu in zit voor me gemaakt, en goed ingepakt zodat hij niet kon breken)Ik moest de pot uitpakken, en neer gaan zetten… Pfff.. Moeilijk moeilijk… Ik pak hem voorzichtig uit… En zag dat ze de deksel hadden dicht gekit… Ook zat er allemaal plakband omheen om die pot goed dicht te drukken…

Voorzichtig haal ik alles eraf zodat alleen de prachtige pot over blijft… Ik aarzel even, maar dan til ik hem toch echt op.. Oef.. Dat is zwaar ! Er zit zeker 3,5 kilo in… Voorzichtig loop ik naar de plaats waar hij komt, en zet hem neer… Hij staat prachtig… Hij is eindelijk thuis… Thuis waar hij hoort… Thuis waar er mensen zijn die hem vreselijk missen, en ontzettend veel van hem houden…

Lieve papa, Welkom thuis…

Hoe gaat het nu met mij…. Alles staat nog steeds rondom me stil… Je merkt dat de drukte weer voorbij is.. Iedereen pakt zijn of haar leven op alsof er niks gebeurd is… Tuurlijk zal bij iedereen zo nu en dan nog eens naar boven komen, maar alles gaat weer verder… Mijn telefoon staat stil… De postbode heeft geen postzakken vol kaartjes meer voor me… En de ritjes naar de begravenisondernemer zijn voorbij… Ook voor mij zou het leven weer door moeten gaan…..

Morgen is het alweer 5 weken geleden dat papa is overleden.. En 4 weken geleden dat hij is gecremeerd… Morgen wordt zijn as vrij gegeven… En zouden we het op kunnen halen.. Papa komt lekker bij ons in huis… Mijn lieve vriendin is nu bezig met zijn urn en als die klaar is, gaan we papa ophalen… Beetje vreemd is het wel.. En zo nu en dan beangstigd het me wel… Maar het is mijn papa en die hoort bij mij thuis…Hij krijgt een mooi plekje op de schouw…Wat klinkt dat allemaal raar en vreemd…

Ik zit in de ziektewet.. Het werken trek ik nu niet… Het is alsof ik in een roes leef, en zo nu en dan kom ik daar even uit… Maar het is echt met geen letter te beschrijven hoe zoiets voelt…Het lijkt wel of ik een deel van zelf mis… Alsof ik geamputeerd ben… Alsof er iets van mij is meegegaan… Het leven zal ik weer moeten oppakken, maar ik heb geen flauw idee hoe ik zoiets moet doen… Hoe moet je zoiets een plekje geven…

Ik ben vorige week na 59 dagen ongesteld geworden… Aan de ene kant blij aan de andere kant baal ik er van dat mijn cyclus weer op zijn kop staat.. Het ging ZO goed… 9 maanden lang had ik weer een  mooie cyclus.. En nu? Alweer 2 cyclussen op zijn kop… Kan alleen maar hopen dat hij snel weer goed wordt.. Want een klein lichtpuntje in deze donkere dagen kunnen we goed gebruiken..

Verder wil ik nog even iedereen bedanken voor de lieve berichtjes emailtjes en kaartjes… Het is een moeilijk onderwerp waarbij vaak de woorden niet te vinden zijn… Toch fijn dat jullie iets achter hebben gelaten op mijn log…

Liefs Daan

Gisteren weer een hele zware dag gehad… Mijn lieve moedige sterke vriendinnetje daar hebben we gisteren afscheid van moeten nemen… Het was heel moeilijk…Voor de crematie eerst naar haar huis geweest… En hebben we gekletst… De kindjes zagen er prachtig uit en ook John had zijn mooiste pak uit de kast gehaald…. Om 14.00 uur zijn we richting het crematorium gereden… En om 15.00 uur begon de dienst… Mo had heel veel paarse bloemen ..Heel erg mooi…Ze hadden haar prachtig neergezet… Helemaal omringt met vele mooie bloemen en presentjes… John heeft gesproken… Het was een hele mooie rede… Hij heeft het zo goed gedaan.. Het is zo’n kanjer… De kindjes hebben zich ook heel lief gehouden.. En hebben een half uur hun mondje gehouden.. Dat is echt petje af… want 5 minuten is voor kinderen al lang…

Ook dit verdriet heeft weer een plaatsje nodig…Al weet ik nog niet hoe ik dat moet doen.. Het is allemaal zo zwart op het moment……. Pff

LIFE SucKs